http://www.khorsheed.com/pages/e-502-h-adam.html

Σύμφωνα λοιπόν με τα παραπάνω η πρώτη γυναίκα του Αδάμ ήταν η Lilith η οποία κατέληξε να γίνει και ο πρώτος βρυκόλακας..... η μεγάλη μητέρα των βρυκολάκων!!

http://homepages.udayton.edu/~farreljp/Vampires/lilith.htm





more from http://gnosis.org/lilith.htm

........

(c) God then formed Lilith, the first woman, just as He had formed Adam, except that He used filth and sediment instead of pure dust. From Adam's union with this demoness, and with another like her named Naamah, Tubal Cain's sister, sprang Asmodeus and innumerable demons that still plague mankind. Many generations later, Lilith and Naamah came to Solomon's judgement seat, disguised as harlots of Jerusalem'. [4]

(d) Adam and Lilith never found peace together; for when he wished to lie with her, she took offence at the recumbent posture he demanded. 'Why must I lie beneath you?' she asked. 'I also was made from dust, and am therefore your equal.' Because Adam tried to compel her obedience by force, Lilith, in a rage, uttered the magic name of God, rose into the air and left him.

Η Πλουτώνια παθολογία

http://www.myhoroscope.gr/99-%E1%ED%E1%E4%E7%EC%EF%F3%E9%E5%FD%F3%E5%E9%F2-%EC%E5%F4%E1%F6%F1%DC%F3%E5%E9%F2/5217-%E7-%F0%EB%EF%F5%F4%FE%ED%E9%E1-%F0%E1%E8%EF%EB%EF%E3%DF%E1-%EC%DD%F1%EF%F2-%E3.html

apo ta dakrya
ta pio pragmatika
einai ayta tou skylou pou ourliazei

kapou anamesa
sto ximerwma
prepei meta apo to telos
na paw gia ypno


.

όνειρο πάλι αλλά...

Ευχαριστώ

γιατί για μία μόνο φορά στη ζωή μου

μου έδωσες τα πάντα

για πάντα














Πραγματικά μετά από το όνειρο που μόλις έιδα, κατάλαβα πόσο πραγματικά σε αγάπησα .. ότι και αν λές.. όπως και να τα χεις στο κεφάλι σου!

Το όνειρο ήταν βέβαια ότι σε έχασα σε κάποιο ατύχημα ή κατι τέποιο.. και τα έχασα πραγματικά όλα! αυτή ήταν η αίσθηση, αυτή η πραγματικότητα του ονείρου, η πραγματικότητα που αισθάνθηκα ..

Ήταν όλα πολύ "αληθινά" σε αυτό το όνειρο, απλά με ενημέρωσαν ότι είχατε πάθει ατύχημα.. και το κόλπο του ονείρου ήταν ότι είσασταν και οι τρείς.. εσύ και οι δικοί μου δηλαδή μαζί.. η αλήθεια είναι ότι για το μόνο για το οποίο αισθανόμουν την απώλεια ήσουν εσύ

Ξαφνικά πέρασε όλη η ζωή μου μπροστά από τα μάτια μου.... Η πραγματική μου ζωή! αυτή που πέρασα μέσα στο πραγματικό όνειρο αυτής της ζωής μαζί σου! μόνο αυτό, οι φίλοι μας, η ζωή μας μαζί, μόνο αυτό είχε σημασία, τίποτα άλλο απολύτως! ΤΙΠΟΤΑ

Και έμεινα μόνος μέσα σε όλα! όλα όσα έμειναν.. δε με χωρούσε τίποτα από όλα όσα υπήρχαν πια.. δεν υπήρχα.. δε ζούσα.. αισθανόμουν την μυρωδιά του κενού.. την μούχλα της ανυπαρξίας!
Στα σπίτια που είχα ζήσει, τριγυρνούσα χωρίς να υπάρχει νόημα πια. Τα επισκέπτηκα νομίζω όλα στο όνειρο. Και όλα τα σπίτια που είχα ζήσει ήταν γυμνά και ψυχρά! Είχα μείνει μόνος ανάμεσα σε 4 τοίχους τόσο ψυχρούς όσο και το πτώμα σου! Το μόνο πρόσωπο που θυμάμαι δίπλα μου, η αδερφή μου μόνο είχε μείνει, νομίζω βέβαια ότι η αδερφή μου στο όνειρο ταυτιζόταν υπαρξιακά με το παιδί, έτσι όπως νιώθω το παιδί άλλωστε, την αδερφή ψυχή μου... αλλά δεν επικοινωνούσα, και πάλι τίποτα δε μπορούσε να έχει για μένα κανένα νόημα υπαρξιακό πιά.. γιατί όλα αυτά στα οποία ΕΓΩ είχα επιλέξει να δώσω νόημα για την δική μου τη ζωή έως τώρα σε αυτόν τον πλανήτη, είχαν γίνει καπνός.. τον οποίο μάταια έψαχνα να μυρίσω από την διάσταση στην οποία είχες μεταφερθεί εσύ.. και πλέον υπήρχα και εγώ στην αναζήτηση της ύπαρξης μου μαζί σου, σε αυτήν την άλλη διάσταση όπου βρισκόσουν εσύ... και καμία άλλη πραγματικότητα δεν υπήρχε!

Ταυτόχρονα ένιωθα ικανός να κάνω τα πάντα... να σκοτώσω για παράδειγμα ή και να σκοτωθώ.. πραγματικά δεν είχε καμία σημασία.. και αυτό δεν το έχω ξαναζήσει με κανέναν άλλο φόβο που έχω ποτέ βιώσει! και δεν φοβήθηκα τώρα.. δεν ήταν εφιάλτης! Ήταν το άλλο πρόσωπο της αγάπης.. και πίστεψε με, ήταν χειρότερο από τον μεγαλύτερο φόβο που μπορεί να υπάρξει ποτέ για κάποιον άνθρωπο, να τυφλωθείς ή να σου κόψουν τα άκρα ή να σε βυθίσουν σε τρύπες βαθιά στο χώμα .. τίποτα από όλα αυτά δεν συγκρίνεται με το να αντικρύζεις αυτό το άλλο πρόσωπο της αγάπης και του έρωτα -- την απώλεια!

Ξύπνησα μετά από μιάμιση ώρα ύπνου και όλα καίγανε μέσα μου.. ακόμη δεν έχω συνέλθει.. αλλά δεν είναι ο φόβος μην πάθω εγώ κάτι, αυτό που με ανησύχησε.. και αυτή είναι νομίζω τελικά η διαφορά στη ζωή μας με τον πραγματικό έρωτα.. σε γεμίζει δύναμη, σε κάνει να νοιώθεις κυρίαρχος στην ζωή σου, τίποτα πια δε σε φοβίζει... όλα μπορείς να τα αντιμετωπίσεις.. με τον πραγματικό έρωτα μπορείς να στέκεσαι μακριά από τον οποιονδήποτε φόβο για τον εαυτό σου.. φτάνεις ακόμη και να ξεγελιέσαι ότι έχεις ξεπεράσει ακόμη και τον φόβο του δικού σου θανάτου... Ο μόνος φόβος μου τώρα ήταν εσύ να νομίζεις ότι δεν σε αγάπησα.. και εσύ τον χρησιμοποιείς αυτόν τον φόβο τώρα.. και είναι σκληρό...

Αλλά και πάλι ίσως να έχεις και δίκιο να χρησιμοποιείς ότι πιο σκληρό μπορείς... πραγματικά ίσως πρέπει να μου κάνεις ότι χειρότερο βασανιστήριο υπάρχει τώρα! Γιατί πραγματικά έχεις ένα πολύ μεγάλο δίκιο!
Είναι αδύνατον ποτέ να αντιμετωπίσεις και να ξεπεράσεις την απώλεια όλων αυτών που κάποτε αγάπησες πραγματικά! Απλά αρχίζεις να συνηθίζεις και να προσπαθείς να ζήσεις την απώλεια!

Τίποτα δεν είναι τυχαίο

Αυτό που ξέρω εως τώρα είναι οτι το κλειδί όλων είναι να αρχίζουν να ξεχωρίζουν "τα θέλω" μας από την πραγματικότητα. Δεν είμαστε αυτό που θέλουμε, δεν είναι η σχέση αυτό που επιλέγουμε. Το καθετί που συμβαίνει έχει τη δική του υπόσταση και ουσία και αυτήν πρέπει να αναγνωρίζουμε κάθε φορά. Ο καθένας από εμάς είναι καταρχάς και πάνω από όλους μόνος, μοναδική και μοναχική ύπαρξη. Οι συσχετισμοί θα πρέπει να προκύπτουν όταν νιώθουμε ότι μπορούμε να εναρμονιστούμε με την ύπαρξη που θα συναντήσουμε και αυτό θα πρέπει να συμβαίνει "ελεύθερα" ή αλλιώς "τυχαία" ή αλλιώς "πραγματικά" . Όταν συμβεί αυτή η εναρμόνιση το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αποδεχτούμε αυτό που θα μας φέρει... μπορεί να είναι ένα τίποτα, μπορεί να είναι ένας αντικατοπτρισμός μπορεί ακόμη και να είναι ο χωρισμός.. Και το να "αποδεχθούμε" με αυτόν τον τρόπο σημαίνει να "ερωτευτούμε"... και το 1 να γίνει 2 και το αντίστροφο, και με αυτήν την έννοια για μένα ο έρωτας μπορεί να διαρκέσει για πάντα.
Κατά τα άλλα όλα τα άλλα είναι συνεννοχή της κοινωνίας σε μία συμβατική αντιμετώπιση, τυποποίηση και εμπορευματοποίηση των σχέσεων για λόγους λειτουργικότητας του συνόλου και της μάζας η οποία έχει καταλήξει να καταπνίγει την κάθε μοναδικότητα και πραγματική επιλογή.

και ας καταλήξουμε με την καταπληκτική Κάραλη και το σχετικό σχόλιο για τις προηγούμενες σχέσεις της: «..αφού δεν υπάρχει τώρα, δεν υπήρξε ποτέ…»
... και στην συγχώρεση...και στην ευθύνη...
και νομίζω ότι καταλήγουμε σε αυτό που ονομάζεται αγάπη για τη ζωή, ή αλλιώς "ζωτική ενέργεια", μιλάμε για την κινητήριο δύναμη την οποία όλοι έχουμε ανάγκη για να επιβιώνουμε. Στην περίπτωση αυτή πάντως δεν μιλάμε με κανέναν τρόπο για σχέση. Η δική μας ανάγκη να διατηρήσουμε την ζωτική μας ενέργεια ή αλλιώς την αγάπη μέσα μας είναι αδιαμφισβήτητη και το τί θα αποδεχθούμε από τον άλλον να υπάρχει στο παρόν, αν θα συγχωρέσουμε και ποιό μέρος της ευθύνης θα κρατήσουμε για εμάς και ποιό θα επιρρίψουμε στην άλλη πλευρά έχει να κάνει με αυτήν ακριβώς την ανάγκη.... να κρατήσουμε την αγάπη ζωντανή κινητήριο δύναμη για την επιβίωση μας και αυτό είναι κάτι προσωπικό που τελικά έχει να κάνει με την ατομική μας ολοκλήρωση, επιβεβαιώνεται μόνο για εμάς και στην ιδιωτική συναισθηματική μας ύπαρξη. Και όσο προχωράμε με φωτεινή ζωτική ενέργεια τόσο πιο εύκολο κάθε φορά θα είναι "να αποδεχόμαστε" με την ένοια του "να ερωτευόμαστε" πραγματικά στα σταυροδρόμια της πορείας της ζωής μας.

i am an adult now on my 33
and still


i dont know if

i have reached to be able to say

If i am more of my mother or of my dad

if i am more of a father or of a mother

if i am more the male or the female in me

and therefore the only way to be straight

is to be able to say

I can be a good friend of whoever exists there in myself

and also the best friend

of my child

of my xwife

of my new boyfriend

while still living my cruel childhood loneliness

i can say to all of you

in my dreams there is always a good friend next to me

standing by myside looking me into my eyes

the moments i cannot bear it any more and i start to wonder

those momments that i need to turn my head and look somewhere else

out of this existence my childhood has dressed me with

my special friend helps me so much to feel myself a very good friend

Και τελικά μπήκε ένας παγωμένος χειμώνας
και εγώ μπαίνω νύχτα στο ταξί

τι γίνεται ρε φίλε, μου λέει ο Αθηναίος ταξιτζής, πώς τα πας εσύ... γιατί εγώ δε ξέρω...
και ήθελε να μου πεί την ιστορία

για μια γυναίκα

αυτή που είχε κάποτε αγαπήσει και ήταν μαζί και σκεφτόταν να είναι μαζί για πιο πολύ ....
και τώρα δεν είναι μαζί , αλλά βλέπονται πού και πού και ρίχνουν κανα πήδημα,
και αυτή τον θέλει και αυτός μάλλον έχει στραβώσει και δε θέλει να την ξαναδεί γιατί δεν
θέλει να μείνει εκεί στο πουθενά

και ήταν η πανσέληνος του αυγούστου του 2007 όταν την χώρισε, και τότε χώρισα και εγώ και
σκεφτόμουν τη ζωή μόνος
και εγώ
στην πανσέληνο να σκάει το κύμα

μια ζωή μόνος
για μια γυναίκα;

Απαλός Χειμώνας

Περίεργο που το κρύο σήμερα δε με αγγίζει

Ούτε και ο εγωισμός σου

Αυτός που σε κάνει να νομίζεις ότι με έχασες για πάντα...
Να χάνεις το πιο σημαντικό

Ήμουνα χαρούμενος, κάναμε βόλτα με τα ποδήλατα
εκεί στην άκρη του γκρεμού αυτή όμως γλίστρησε

Πέσε της λέω... είναι χαμηλά, δεν θα πάθεις τίποτα
και αυτή με άκουσε πάλι, έτσι όπως έχει μάθει

Να σε εμπιστεύεται με όλη της την ψυχή

Έμεινε κάτω εκεί, το πόδι της διπλωμένο
ακίνητη, δεν μπορούσε να απαντήσει πια

και ήταν όλα βουβά, ένας απαλός χειμώνας

Το όνειρο που με ξύπνησε

Να χάνεις το πιο σημαντικό
Να χάνω εσένα... μου λες

Εσύ έχεις τον εγωισμό σου

Αυτή εκεί στην άκρη του γκρεμού
με εμπιστεύτηκε
χωρίς να μπορεί να αφήσει για εκείνη τίποτα άλλο

Το ξέρει ότι θα είναι για πάντα δικιά μου
Θα παίζουμε, θα τρέχουμε στα βουνά

Μαζί θα ξεπερνάμε όλα τα εμπόδια
και θα χορεύουμε όλο το βράδυ

Τα έχεις και εσύ όλα αυτά τώρα,
και αναρωτιέσαι γιατί με έχασες για πάντα

Ένας απαλός χειμώνας για εμάς
Το όνειρο που με κοιμίζει