apo ta dakrya
ta pio pragmatika
einai ayta tou skylou pou ourliazei

kapou anamesa
sto ximerwma
prepei meta apo to telos
na paw gia ypno


.

όνειρο πάλι αλλά...

Ευχαριστώ

γιατί για μία μόνο φορά στη ζωή μου

μου έδωσες τα πάντα

για πάντα














Πραγματικά μετά από το όνειρο που μόλις έιδα, κατάλαβα πόσο πραγματικά σε αγάπησα .. ότι και αν λές.. όπως και να τα χεις στο κεφάλι σου!

Το όνειρο ήταν βέβαια ότι σε έχασα σε κάποιο ατύχημα ή κατι τέποιο.. και τα έχασα πραγματικά όλα! αυτή ήταν η αίσθηση, αυτή η πραγματικότητα του ονείρου, η πραγματικότητα που αισθάνθηκα ..

Ήταν όλα πολύ "αληθινά" σε αυτό το όνειρο, απλά με ενημέρωσαν ότι είχατε πάθει ατύχημα.. και το κόλπο του ονείρου ήταν ότι είσασταν και οι τρείς.. εσύ και οι δικοί μου δηλαδή μαζί.. η αλήθεια είναι ότι για το μόνο για το οποίο αισθανόμουν την απώλεια ήσουν εσύ

Ξαφνικά πέρασε όλη η ζωή μου μπροστά από τα μάτια μου.... Η πραγματική μου ζωή! αυτή που πέρασα μέσα στο πραγματικό όνειρο αυτής της ζωής μαζί σου! μόνο αυτό, οι φίλοι μας, η ζωή μας μαζί, μόνο αυτό είχε σημασία, τίποτα άλλο απολύτως! ΤΙΠΟΤΑ

Και έμεινα μόνος μέσα σε όλα! όλα όσα έμειναν.. δε με χωρούσε τίποτα από όλα όσα υπήρχαν πια.. δεν υπήρχα.. δε ζούσα.. αισθανόμουν την μυρωδιά του κενού.. την μούχλα της ανυπαρξίας!
Στα σπίτια που είχα ζήσει, τριγυρνούσα χωρίς να υπάρχει νόημα πια. Τα επισκέπτηκα νομίζω όλα στο όνειρο. Και όλα τα σπίτια που είχα ζήσει ήταν γυμνά και ψυχρά! Είχα μείνει μόνος ανάμεσα σε 4 τοίχους τόσο ψυχρούς όσο και το πτώμα σου! Το μόνο πρόσωπο που θυμάμαι δίπλα μου, η αδερφή μου μόνο είχε μείνει, νομίζω βέβαια ότι η αδερφή μου στο όνειρο ταυτιζόταν υπαρξιακά με το παιδί, έτσι όπως νιώθω το παιδί άλλωστε, την αδερφή ψυχή μου... αλλά δεν επικοινωνούσα, και πάλι τίποτα δε μπορούσε να έχει για μένα κανένα νόημα υπαρξιακό πιά.. γιατί όλα αυτά στα οποία ΕΓΩ είχα επιλέξει να δώσω νόημα για την δική μου τη ζωή έως τώρα σε αυτόν τον πλανήτη, είχαν γίνει καπνός.. τον οποίο μάταια έψαχνα να μυρίσω από την διάσταση στην οποία είχες μεταφερθεί εσύ.. και πλέον υπήρχα και εγώ στην αναζήτηση της ύπαρξης μου μαζί σου, σε αυτήν την άλλη διάσταση όπου βρισκόσουν εσύ... και καμία άλλη πραγματικότητα δεν υπήρχε!

Ταυτόχρονα ένιωθα ικανός να κάνω τα πάντα... να σκοτώσω για παράδειγμα ή και να σκοτωθώ.. πραγματικά δεν είχε καμία σημασία.. και αυτό δεν το έχω ξαναζήσει με κανέναν άλλο φόβο που έχω ποτέ βιώσει! και δεν φοβήθηκα τώρα.. δεν ήταν εφιάλτης! Ήταν το άλλο πρόσωπο της αγάπης.. και πίστεψε με, ήταν χειρότερο από τον μεγαλύτερο φόβο που μπορεί να υπάρξει ποτέ για κάποιον άνθρωπο, να τυφλωθείς ή να σου κόψουν τα άκρα ή να σε βυθίσουν σε τρύπες βαθιά στο χώμα .. τίποτα από όλα αυτά δεν συγκρίνεται με το να αντικρύζεις αυτό το άλλο πρόσωπο της αγάπης και του έρωτα -- την απώλεια!

Ξύπνησα μετά από μιάμιση ώρα ύπνου και όλα καίγανε μέσα μου.. ακόμη δεν έχω συνέλθει.. αλλά δεν είναι ο φόβος μην πάθω εγώ κάτι, αυτό που με ανησύχησε.. και αυτή είναι νομίζω τελικά η διαφορά στη ζωή μας με τον πραγματικό έρωτα.. σε γεμίζει δύναμη, σε κάνει να νοιώθεις κυρίαρχος στην ζωή σου, τίποτα πια δε σε φοβίζει... όλα μπορείς να τα αντιμετωπίσεις.. με τον πραγματικό έρωτα μπορείς να στέκεσαι μακριά από τον οποιονδήποτε φόβο για τον εαυτό σου.. φτάνεις ακόμη και να ξεγελιέσαι ότι έχεις ξεπεράσει ακόμη και τον φόβο του δικού σου θανάτου... Ο μόνος φόβος μου τώρα ήταν εσύ να νομίζεις ότι δεν σε αγάπησα.. και εσύ τον χρησιμοποιείς αυτόν τον φόβο τώρα.. και είναι σκληρό...

Αλλά και πάλι ίσως να έχεις και δίκιο να χρησιμοποιείς ότι πιο σκληρό μπορείς... πραγματικά ίσως πρέπει να μου κάνεις ότι χειρότερο βασανιστήριο υπάρχει τώρα! Γιατί πραγματικά έχεις ένα πολύ μεγάλο δίκιο!
Είναι αδύνατον ποτέ να αντιμετωπίσεις και να ξεπεράσεις την απώλεια όλων αυτών που κάποτε αγάπησες πραγματικά! Απλά αρχίζεις να συνηθίζεις και να προσπαθείς να ζήσεις την απώλεια!