Απαλός Χειμώνας

Περίεργο που το κρύο σήμερα δε με αγγίζει

Ούτε και ο εγωισμός σου

Αυτός που σε κάνει να νομίζεις ότι με έχασες για πάντα...
Να χάνεις το πιο σημαντικό

Ήμουνα χαρούμενος, κάναμε βόλτα με τα ποδήλατα
εκεί στην άκρη του γκρεμού αυτή όμως γλίστρησε

Πέσε της λέω... είναι χαμηλά, δεν θα πάθεις τίποτα
και αυτή με άκουσε πάλι, έτσι όπως έχει μάθει

Να σε εμπιστεύεται με όλη της την ψυχή

Έμεινε κάτω εκεί, το πόδι της διπλωμένο
ακίνητη, δεν μπορούσε να απαντήσει πια

και ήταν όλα βουβά, ένας απαλός χειμώνας

Το όνειρο που με ξύπνησε

Να χάνεις το πιο σημαντικό
Να χάνω εσένα... μου λες

Εσύ έχεις τον εγωισμό σου

Αυτή εκεί στην άκρη του γκρεμού
με εμπιστεύτηκε
χωρίς να μπορεί να αφήσει για εκείνη τίποτα άλλο

Το ξέρει ότι θα είναι για πάντα δικιά μου
Θα παίζουμε, θα τρέχουμε στα βουνά

Μαζί θα ξεπερνάμε όλα τα εμπόδια
και θα χορεύουμε όλο το βράδυ

Τα έχεις και εσύ όλα αυτά τώρα,
και αναρωτιέσαι γιατί με έχασες για πάντα

Ένας απαλός χειμώνας για εμάς
Το όνειρο που με κοιμίζει

ΕΡΩΤΕΥΟΜΑΙ ΚΑΠΟΙΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ
ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΑΕΙ ΤΡΥΦΕΡΑ
ΣΤΑ ΜΙΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ