Αυτό που ξέρω εως τώρα είναι οτι το κλειδί όλων είναι να αρχίζουν να ξεχωρίζουν "τα θέλω" μας από την πραγματικότητα. Δεν είμαστε αυτό που θέλουμε, δεν είναι η σχέση αυτό που επιλέγουμε. Το καθετί που συμβαίνει έχει τη δική του υπόσταση και ουσία και αυτήν πρέπει να αναγνωρίζουμε κάθε φορά. Ο καθένας από εμάς είναι καταρχάς και πάνω από όλους μόνος, μοναδική και μοναχική ύπαρξη. Οι συσχετισμοί θα πρέπει να προκύπτουν όταν νιώθουμε ότι μπορούμε να εναρμονιστούμε με την ύπαρξη που θα συναντήσουμε και αυτό θα πρέπει να συμβαίνει "ελεύθερα" ή αλλιώς "τυχαία" ή αλλιώς "πραγματικά" . Όταν συμβεί αυτή η εναρμόνιση το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αποδεχτούμε αυτό που θα μας φέρει... μπορεί να είναι ένα τίποτα, μπορεί να είναι ένας αντικατοπτρισμός μπορεί ακόμη και να είναι ο χωρισμός.. Και το να "αποδεχθούμε" με αυτόν τον τρόπο σημαίνει να "ερωτευτούμε"... και το 1 να γίνει 2 και το αντίστροφο, και με αυτήν την έννοια για μένα ο έρωτας μπορεί να διαρκέσει για πάντα.
Κατά τα άλλα όλα τα άλλα είναι συνεννοχή της κοινωνίας σε μία συμβατική αντιμετώπιση, τυποποίηση και εμπορευματοποίηση των σχέσεων για λόγους λειτουργικότητας του συνόλου και της μάζας η οποία έχει καταλήξει να καταπνίγει την κάθε μοναδικότητα και πραγματική επιλογή.
και ας καταλήξουμε με την καταπληκτική Κάραλη και το σχετικό σχόλιο για τις προηγούμενες σχέσεις της: «..αφού δεν υπάρχει τώρα, δεν υπήρξε ποτέ…»
... και στην συγχώρεση...και στην ευθύνη...
και νομίζω ότι καταλήγουμε σε αυτό που ονομάζεται αγάπη για τη ζωή, ή αλλιώς "ζωτική ενέργεια", μιλάμε για την κινητήριο δύναμη την οποία όλοι έχουμε ανάγκη για να επιβιώνουμε. Στην περίπτωση αυτή πάντως δεν μιλάμε με κανέναν τρόπο για σχέση. Η δική μας ανάγκη να διατηρήσουμε την ζωτική μας ενέργεια ή αλλιώς την αγάπη μέσα μας είναι αδιαμφισβήτητη και το τί θα αποδεχθούμε από τον άλλον να υπάρχει στο παρόν, αν θα συγχωρέσουμε και ποιό μέρος της ευθύνης θα κρατήσουμε για εμάς και ποιό θα επιρρίψουμε στην άλλη πλευρά έχει να κάνει με αυτήν ακριβώς την ανάγκη.... να κρατήσουμε την αγάπη ζωντανή κινητήριο δύναμη για την επιβίωση μας και αυτό είναι κάτι προσωπικό που τελικά έχει να κάνει με την ατομική μας ολοκλήρωση, επιβεβαιώνεται μόνο για εμάς και στην ιδιωτική συναισθηματική μας ύπαρξη. Και όσο προχωράμε με φωτεινή ζωτική ενέργεια τόσο πιο εύκολο κάθε φορά θα είναι "να αποδεχόμαστε" με την ένοια του "να ερωτευόμαστε" πραγματικά στα σταυροδρόμια της πορείας της ζωής μας.
Πριν από 1 χρόνια
