(Ρίτσος...)

Θέλουν να φωνάξουν, δεν ξέρουν τι- κάτι δυνατά,
πολύ δυνατά- να βουίξει το πάρκο, να μαζευτεί κό-
σμος, κι αυτοί να αναληφθούν απλησίαστοι, ασύλ-
ληπτοι, οι δυό τους μόνοι, μόνοι, μόνοι, ολόκληροι,
αθάνατοι, ώς τη μέγιστη στιγμή της έκρηξης, και
πια δεν ξέρεις τί θα επακολουθήσει κι ούτε έχει ση-
μασία, γιατί αυτή η στιγμή είναι όλος ο χρόνος, έξω
απ'το χρόνο, και το μόνο που θέλουν είναι να φωνά-
ξουν όλη τη συγκεντρωμένη σιωπή και ν'ακουστούν
πέρα, παντού, ούουου, ούουου, λόγια συναγμένα
απ' τους δρόμους, απ' τις ταβέρνες, απ' τα μπορ-
ντέλα, τα πιο αισχρά, τα πιο άγια, ποτές δε τ'αρ-
θρώσανε, κι είναι πετρωμένα μέσα τους, βράχια, έ,
ωρέ ντουνιά, στην κορφή του καυλιού μου σε σηκώ-
νω, χύνω βαθιά σου, νόημα σου δίνω, κόκκινο.......